" I am come so that they may have life and have it to the full. " John 10:10

ALGEMEEN KAPITTEL, PUNE, INDIA 8 OKTOBER 2014

Contemplation

Closing Ceremony 20th Oct. 2014

Sr. Bimla MInj, declared the Chapter closed.

Closing declaration of 2014 Chapter meeting
CHAPITRE GENERAL 2014

Communication

Zondag 19 oktober 2014
Zuster Beth Preston leidde het morgengebed en baseerde zich daarvoor op de eerste brief van de apostel Paulus aan de inwoners van Thessalonica waarin hij sprak over dankbaarheid voor de gekozenen.
Tijdens de ochtendsessie werd in kleine groepjes gesproken over het aantal afgevaardigden voor het algemeen Kapittel van 2020. Die resultaten werden dan gedeeld met de grote groep.
Daarna verduidelijkte Zuster Margaret O’Brien hoe de goedgekeurde aanpassingen van de Constituties een invloed zouden hebben op de toekomstige Provinciale Kapittels.
Tenslotte kwamen de kapittelleden samen in hun provincie om te beginnen plannen hoe de ervaring van het Algemeen Kapittel 2014 in elke provincie kon doorgegeven worden. De resultaten van de bespreking per provincie werden in de grote grote gedeeld.
De namiddag was vrij. De geloofsgroepen kwamen samen voor het avondeten voor hun laatste bijeenkomst.

New Leadership team

Sr. Jane Quinlan , Sr. Nirmala Kujur , Sr. Bimla Minj Congregation leader; Sr. Bernadette Mwavitta .

Zaterdag 18 oktober 2014
De onderscheiding voor de verkiezing van de congregationele assistenten verliep verder in een atmosfeer van gebed en stilte.
Op het einde van de dag werden
Zuster Jane Quinlan vqn de Provincie van de Verenigde Staten
Zuster Bernadette Mwavita van de Vice-Provincie van de Democratische Republiek Congo
en Zuster Nirmala Kujur van de Gumla Provincie
verkozen als Congregationeel Leiderschap Team met Zuster Bimla Minj als Congregationele Leiader.
Elke Zuster werd bedankt met zang en dans omdat zij haar verkiezing aanvaardde.
New Leadership team
Congrégation des Sœurs Ursulines de Tildonk

CHAPITRE GENERAL 2014 16 en 17 oktober 2014

Op donderdag 16 oktober begeleidde Zuster Ellen Doyle, onze moderatrice, de kapittelleden bij het morgengebed. Daarvoor gebruikte ze de methode van Lectio Divina, en de eerste lezing van de dag: Ef, 1:1-10 toen we begonnen met he keuzekapittel.
Tijdens de rest van de dag bleven we in gemeenschappelijke onderscheiding en gebed voor de keuze van onze nieuwe Congregationele Leider.

Vandaag, 17 oktober, zetten we de onderscheiding voor de Congregationele Leider verder.

Het resultaat was dat de vekiezing van Zuster Bimla Minj als Congregationele Leider uit de bus kwam.

's Namiddags begon de onderscheiding voor de congregationele assistenten.
Stacks Image 26914
Congrégation des Soeurs Ursulines de Tildonk

CHAPITRE GENERAL 2014

Communication 6

13 oktober 2014

Een speciale dankliturgie voor de Canadese dag ter ere van onze Canadese zusters.
Tijdens het morgengebed dachten de zusters na over Angela's lied « Leven in Harmonie ».
Tijdens de morgensessie namen de kapittelleden opnieuw de uitnodigingen ter hand ivm het kapittelthema « Contemplatieve spirittualiteit beleven in de hedendaagse zending ». Deze oproep werd over verschillende thema's verdeeld en elke kleine tafelgroep behandelde een thema. Ze moesten een paragraaf schrijven over hun thema. Deze paragrafen werden vervolgens toevertrouwd aan de redactiecommissie die ze gebruikten om de Kapittelbesluiten te schrijven.
Tijdens de namiddagsessie werd er gestemd over de voorgestelde wijzigingen aan artikel 149, 175, 181, 188 en 193 van de Constituties. Alle wijzigingen werden door het kapittel goedgekeurd.
Een andere aanbeveling bestond erin om aan een kerkjurist om onze constituties na te kijken om te zien of er wijzigingen moesten aangebracht worden,
De Tezpur provincie werd officieel erkend – dit werd met gejuig en een vreugdelied onthaald.
De tafelgroepen schreven nog aanbevelingen neer over de manier waarop het volgend CT in de Congregatie haar taak zou kunnen verder zetten.
Voor het avondmaal kwamen de kapittelleden nog samen in hun geloofsgroepen.
De dag eindigde met een gezellig samenzijn ter ere van Canada, Tijdens deze avond hadden zusters Margaret en Déodata contact met de Canadese zusters via Skype. Wat een grote en vreugdevolle verwezenlijking!


Stacks Image 26916
Communicatie 5



12 oktober 2014

Zuster Bimla Minj leidde de kapittelleden tijdens de meditatie in het morgengebed. Zij gebruikte de woorden “Be still, be still and know that I am God.” (wees stil en weet dat ik God ben)

Tijdens de eerste morgensessie moesten de kapittelleden drie concrete ideeën naar voor brengen. Dit zou dan kunnen gebruikt worden als uitnodiging voor onze Congregatie om het kapittelthema te beleven. De bespreking gebeurde in kleine groepjes. In de grote groep werden elk van die uitnodigingen op het bord gehangen. Andere groepen met een gelijklopende uitnodiging konden het bij de eerste uitnodiging plaatsen zodat deze samen gegroepeerd waren.

Tijdens een latere sessie bespraken de kapittelleden mogelijke wijzigingen in de constituties, namelijk artikels 149, 175, 181, 188, 193 allemaal handelend over het bestuur. Er wordt nog tijd gegeven voor verdere discussie. Men sprak ook over een tweede vraag, namelijk het herzien van de hele Constituties – dit zal later opnieuw besproken worden.

’s Namiddags gaven de kapittelleden aanbevelingen over de beste manier waarop het Congregationeel Leiderschap Team de Congregatie het best zou dienen in de toekomst. De tweede vraag behandelde een nieuwe manier van functioneren voor het CLT; dit zou onze international identiteit moeten weergeven.

Voor het avondeten ging men in geloofsgroepen.

Stacks Image 26918
2014 GENERAL CHAPTER

Communicatie 4


11 oktober 2014



Voor het morgengebed keken we naar het Gods Woord en hoe we eraan konden beantwoorden.

Daarna kregen de kapittelelleden meer uitleg over de aanbevelingen uit het Nicholls Report dat op vrijdag was voorgesteld met een eventueel antwoord van het kapittel op het verslag.

Daarop werd inspiratie gegeven door Zuster Rekha M. Chennattu, Provinciale Overste van de Religieuzen van de Assumptie in Pune en Professor Bijbelstudie aan het Pauselijk Seminarie.

In haar bijdrage gaf zij ons een Bijbels perspectief voor ons kapittelthema “Beleven van contemplatieve spiritualiteit in de hedendaagse zending”.

De namiddag was vrij en velen genoten van een uitstap naar het Anthony De Melo Instituut.
voting

Ursuline Sisters of the Congregation of Tildonk

2014 GENERAL CHAPTER


Communication 2


Donderdag 9 oktober 2014

De afgevaardigden begonnen hun dag met een rustig morgengebed, Het was een reflectie op: “Open onze harten, O Heer, om te luisteren naar de woorden van uw Zoon.” Na het gebed werden de volgende vragen besproken in kleine groep:
Hoe is God echt in het centrum van mijn leven?

Wat is Gods uitnodiging voor mij, voor ons om de contemplatieve spiritualiteit te beleven in de hedendaagse zending?
Wat is onze huidige realiteit van dit thema?

De morgensessie werd afgesloten door het verslag door het Congregationeel Leiderschap Team. Het verslag dat door de leden van het team gegeven werd, was gebaseerd op hun ervaring met de Besluiten van het Algemeen Kapittel van 2008. Zuster Leela, de secretaresse, gaf tevens het financieel verslag van het Congregationeel Leiderschap Team.
In de namiddag hoorden we dan de provinciale verslagen uit Ranchi provincie, de Verenigde Staten en Gumla. Deze verslagen waren gebaseerd op de volgende vragen:

Hoe beleeft de provincie het kapittelthema “Beleven van contemplatieve spiritualiteit in de hedendaagse zending?
Hoe zal de provincie het kapittelthema “Beleven van contemplatieve spiritualiteit in de hedendaagse zending in de komende zes jaar beleven?

Na het verslag werd aan de kapittelleden gevraagd om in hun kleine tafelgroepen te bespreken welke gaven zij kregen vanuit de provinciale verslagen,
De geloofsgroepen komen samen voor het avondmaal.


Stacks Image 26922
TOESPRAAK VAN DE CONGREGATIELEIDER
ALGEMEEN KAPITTEL, PUNE, INDIA
8 OKTOBER 2014
14:30 – 16:00 PM
Beleven van Contemplatieve Spiritualiteit in de Hedendaagse Zending
Goedemiddag Zusters,
Hoe wonderbaarlijk is het voor ons om hier samen te komen vanuit heel de Congregatie en heel de wereld! We zijn gezegend om hier in aanwezigheid van elkaar te zijn terwijl we worden uitgedaagd om Gods wil te volbrengen tijdens dit Algemeen Kapittel 2014. Moge God bij ons zijn gedurende onze tijd samen en voor altijd!
Niemand van ons is hier omdat zij er zelf voor gekozen heeft om hier te zijn op deze bijeenkomst. Elk van ons werd verkozen door onze Zusters, hetzij tijdens een Kapittel, of als onderdeel van dit Algemeen Kapittelproces. Wij die hier zijn samengekomen zijn een levend voorbeeld van de werking van de Heilige Geest in het leven van de Zusters Ursulinen van Tildonk.
Wat verlangt God voor ons, voor de planeet, voor vrouwen en kinderen, voor de armen dat net deze vrouwen samenkomen in Pune, India?
Samen dragen we tijdens deze dagen van het Kapittel een grote verantwoordelijkheid om aandachtig te luisteren naar de Geest en naar elkaar. De Heilige Geest heeft ons geroepen om te bespreken waar we zijn geweest, waar we nu zijn en hoe we ons genoodzaakt voelen om naar de toekomst te gaan. We moeten samen bedachtzaam onderkennen wat God verlangt voor onze toekomst en de toekomst van de Congregatie.
In onze Provincies en Vice-Provincie hebben we reeds nagedacht en gesproken over het thema van het Algemeen Kapittel - Beleven van Contemplatieve Spiritualiteit in de Hedendaagse Zending.
We bouwen voort op de thema’s van onze vorige Algemeen Kapittels die ons in de loop der tijd geleidelijk gebracht hebben tot dit thema:
1984 – Onze Constituties, Volheid van het Leven in Christus
1990 – Ut Unum Sint
1996 – Onze profetische rol vervullen in de Kerk en in de Wereld
2002 – We kiezen voor het leven
2008 – Wees Angela
En nu in 2014 – Beleven van Contemplatieve Spiritualiteit in de Hedendaagse Zending
Deze dertig jaar van vernieuwen van onze algemene Constituties, versterken van onze eenheid, ons herinneren aan onze waarden en prioriteiten, geworteld in de heilige Angela, brengt ons nu naar een andere plaats, tot onze precieze bestaansreden.
Het Algemeen Kapittel 2014 lijkt ons te confronteren met de realiteit van deze tijd, net zoals de vorige Algemene kapittels deden, en roept ons op verder te gaan dan waar we nu zijn, naar een dieper bewustzijn van Gods oproep tot het Religieuze Leven - een oproep voor het Beleven van Contemplatieve Spiritualiteit in de Hedendaagse Zending.
“Een spiritualiteit om God te ontdekken in het web van onze levens”, zo werd het beschreven op de laatste UISG bijeenkomst in Rome.
We zijn allemaal al een tijd op onze spirituele reis of we zouden hier niet zitten. We hebben nog zoveel te leren en te onderkennen over deze nieuwe nadruk op het Beleven van Contemplatieve Spiritualiteit in de Hedendaagse Zending.
Dit brengt ons waarlijk tot rust, tot “innerlijke stilte” zoals het staat in de directieve van het Algemeen Kapittel van 2008. In de rust dienen we God die liefde is. In Gods aanwezigheid, in een diepere bewustwording van God die louter gave is, kom ik tot een nieuwe bewustwording, nieuwe inzichten, en een nieuwe ervaring van het huidige moment, van wie ik ben, van wie God is. Wij behoren God toe. Wij zijn door God geroepen in een gemeenschap van liefde met God. Liefde wordt onze spirituele reis en onze relatie met God staat centraal in ons leven. Liefde en empathie vloeien vanzelf voort uit deze relatie met God, en we strekken de hand uit naar anderen – voor onze Zending nu. We delen met anderen en staan anderen bij in ons verlangen om zoals God de verpersoonlijking van liefde te worden.
Pater Richard Rohr, Franciscaan, zegt: “De contemplatieve geest is eigenlijk alleen maar de geest die boven komt wanneer je eerst bidt in plaats van eerst na te denken. Bidden opent het veld en gaat verder dan angst en oordeel en agenda en analyse en laat het moment gewoon zijn wat het is – zoals het is.”
Hij zegt ook: “Oprechte aanwezigheid bij iemand of iets stelt hen in staat mij te veranderen en te beïnvloeden – vooraleer ik hen/het probeer te veranderen.”
Michael Morwood schrijft: “We hebben geleerd te geloven dat God eigenlijk elders is.” Misschien ligt daar de wijsheid van het thema van het Algemeen Kapittel dat ons uitnodigt om een aantal dingen die voor ons niet nuttig waren op onze weg en die ons in feite misschien gehinderd hebben op onze spirituele reis, te ont-leren’.
Pater Richard Rohr schreef onlangs in een van zijn dagelijkse meditaties: “Jezus onderrichtte duidelijk over overgave, de noodzaak van het lijden, nederigheid, dienend leiderschap en geweldloosheid. Maar we verdraaiden de boodschap in iets dat hij nooit gezegd heeft “Aanbid me”. Jezus aanbidden is vrij onschuldig en zonder risico’s; Jezus daadwerkelijk volgen verandert alles.”
En worden we dus nogmaals geïnspireerd om Jezus te volgen? Jezus volgen stelt hoge eisen aan ons. Daadwerkelijk de persoon van Jezus volgen vereist van ons tijd door te brengen met Jezus en de realiteit leren kennen over wie hij is en hoe hij zich gedraagt zodat wij ons op dezelfde manier kunnen gedragen.
In zijn doopsel vernam Jezus zijn ware identiteit, een nieuwe identiteit als Gods Beminde. Dit is voor ons ook transformatie, overgave aan onze ware identiteit en bewust leven vanuit die plaats. Deze waarheid verandert ons diepgaand.
Na veertig dagen in de woestijn, mediterend over het Gods Beminde zijn, is Jezus klaar om de duivel het hoofd te bieden en daarna zijn openbaar leven te beginnen. Laten wij toe dat onze ware identiteit als Gods Beminde ons diepgaand verandert? Brengen wij genoeg tijd door in stilte, in onze eigen woestijn, om ons sterk bewust te worden van Gods barmhartige en genadige liefde?
Francis
Paus Franciscus zegt in Evangelii Gaudium: “God vraagt alles van ons, maar op hetzelfde moment geeft God ons alles.”
Op de vergadering van LCWR in augustus in de Verenigde Staten beëindigde de hoofdspreekster Zuster Nancy Shreck haar presentatie met het volgende advies:
“Blijf luisteren naar de stem van het Heilige Mysterie. Ga in de grot van de duisternis en neem tijd voor bezinning. De diepste waarheden hebben veel tijd nodig om ons te bereiken. Spreek met elkaar over God. Laten we nooit het minst spreken over wat het meest betekent!”
Het lijkt alsof de Heilige Geest vrouwelijke religieuzen over de hele wereld oproept om trouw te zijn aan hun gebed, aan hun band met God. Dit is wat de wereld nodig heeft, vrouwen die de tijd nemen voor stilte, voor God, van wie de daden geworteld zijn in de waarden van liefde, rechtvaardigheid en mededogen.
Oorlog en onrecht woeden tegenwoordig op zoveel plaatsen in de wereld en vooral vrouwen en kinderen zijn er het slachtoffer van. In het nieuws horen we over de ontelbare personen die uit hun huizen verdreven worden, over ondervoeding, de huiveringwekkende verkrachtingen van vrouwen en corruptie bij politieke leiders. De wereld heeft behoefte aan vrouwelijke religieuzen die gerechtigheid en de aanwezigheid van God brengen in schijnbaar uitzichtloze situaties. Samen hebben we het potentieel om hoop te brengen waar we ook gaan. Onze contemplatie zal ons geven wat we nodig hebben om de aanwezigheid van God te zijn voor anderen.
Onze contemplatie leidt ons, net zoals bij H. Angela en Pastoor Lambertz, naar zending en onze zending leidt ons terug naar contemplatie.
Zoals u weet heeft Paus Franciscus opgeroepen het Jaar van het Godgewijd leven te beginnen op 21 november. Vrouwelijke en mannelijke religieuzen zullen de aandacht van de kerk krijgen en tijdens dit speciale jaar zal Paus Franciscus ons allen terugroepen om weer alles te zijn wat wij zeggen te willen zijn in antwoord op onze roeping door God.
Is het zo dat dit Algemeen kapittel ons oproept “de precieze essentie van ons religieuze leven” te zien en te worden vernieuwd in ons engagement met God als Zuster Ursuline van Tildonk?
Onlangs vond ik het volgende citaat van Chess Edwards: “Engagement betekent trouw blijven aan wat je gezegd hebt dat je zou doen lang nadat de gemoeds-stemming waarin je dit gezegd hebt weg is.”
Welk engagement zal dit Algemeen Kapittel van ons vragen? Welke dromen en visies zullen aan ons onthuld worden die ons energie en moed zullen geven om de veranderingen te doen die nodig zijn voor de reis van de komende zes jaar?
Tijdens deze dagen samen zullen wij voor elkaar vorm geven aan wat het betekent contemplatieve spiritualiteit beleven in de hedendaagse zending, zoals wij het nu verstaan. Ons inzicht samen, ons respectvol luisteren naar elkaar, onze bereidheid om onze eigen waarheid te spreken zal ons verenigen tot één terwijl we samenwerken om Gods droom voor ons te verwoorden.
Dank u voor uw aanwezigheid hier op ons Algemeen Kapittel 2014. Dank u voor wie u bent en voor de talloze manieren waarop u probeert aandacht te besteden aan God in uw eigen leven.
Moge God met ons zijn en ons zegenen met moed en vertrouwen wanneer we samen ontdekken hoe we opgeroepen worden Contemplatieve Spiritualiteit in de Hedendaagse Zending te Beleven.
Margaret O’Brien OSU


VOORBEREIDING VAN HET ALGEMEEN KAPITTEL


Meditatie voor de maand mei 2014
De stilzwijgendheid van Maria
Maria bewaarde al deze woorden in haar hart (Lk. 2, 51)
Zuster Deodata Bunzigiye,
Vice-Provinciale van de Ursulinen van Tildonk/ Democratische Republiek Congo

virgin mary

INLEIDING


Onze Moeder de Kerk wijdt elk jaar de maand mei toe aan haar Moeder, de Maagd Maria.
Deze maand brengt ons telkens dichter bij haar. In de Kerk en in de hele heilsgeschiedenis wordt Maria voorgesteld op verschillende wijzen. In haar litanie zien we hoe vol van genade onze Moeder is, vol van goddelijke waarden. Haar schoonheid is heel zeldzaam; veel heiligen hebben haar verheerlijkt en aangetoond dat haar schoonheid boven alles de schoonheid van God en van de menselijke natuur weerspiegelt.
Haar schoonheid is een bron van licht; zij die haar zagen in Lourdes of Banneux, Beauraing of Fatima, Medjugorje of Kibeho, waren verblind door haar schoonheid en waren niet in staat die te beschrijven. De kleine Bernadette Soubirous had veel te lijden maar aanvaardde dit, als zij maar kon terugkeren naar de grot van Massabielle. Zij die Maria hebben gezien probeerden de “Madonna” te beschrijven; zij aanvaardden een beeld dat van haar gemaakt werd, maar zegden dat zij zoveel mooier is.
De buitengewone schoonheid van Maria is haar stilte, de stilte van God. Haar zwijgende blik aanschouwt voortdurend God, haar Vader.
De stilzwijgendheid van Maria is zo waardevol en zo in tegenstelling tot de wereld van vandaag.
Inderdaad, de wereld van vandaag heeft angst voor de stilte. Wij zien dikwijls, vooral bij jonge mensen, dat het voor hen bijna onmogelijk is met stilte om te gaan.
In de straten van de DRC en andere Afrikaanse landen, in Brussel, de hoofdstad van Europa en in andere landen ziet men jongelui op weg met hun hoofdtelefoons die hen heel de dag gezelschap houden met muziek.
De moed om stil te zijn is een echte uitdaging.
Maria, onze Moeder, is een toonbeeld van stilte, een levengevende stilte, een stilte die niemand hindert.

MARIA’S STILTE IS EEN AANWEZIGHEID
Wij hebben angst voor de stilte omdat haar leegheid ons uitdaagt. Stilte is overweldigend; zij is ledig en schrikt ons af. Maria’s stilte is een aanwezigheid, haar aanwezigheid voor God. Zij luistert zonder ophouden naar Gods woord.
Zij is volkomen aanwezig in iedere gebeurtenis in haar leven. Zij is stilte voor God, die aanwezig is in haar. Zij verwelkomt God in de diepte van haar hart. God is aanwezig in Maria’s stilte. Zij zwijgt om Hem te aanbidden.

MARIA’S STILTE IS DIALOOG EN GEMEENSCHAP
Maria’s stilte is betekenisvol en prijst God onophoudelijk. Bij de Geboorte sprak iedereen over het Kind. Maria zweeg maar verwelkomde de anderen; zij luisterde bij de kribbe. De engelen zongen en kondigden het goede nieuws aan; de herders aanbaden en loofden. De Wijzen bogen zich neer en offerden hun gaven. Maria keek naar hen, en deelde haar vrede, haar vreugde en aanbidding mede.
Bij de Opdracht van Jezus in de tempel zong Simeon zijn loflied: “Nu Heer, kan uw dienaar in vrede heengaan, zoals U beloofd hebt: want mijn ogen hebben uw Heil aanschouwd...” (Lc.2,29-32) Hanna profeteerde. Maria vernam dat een zwaard haar hart zou doorboren. Maria luisterde, verwelkomde en deelde zwijgend haar geloof en haar trouw aan God.
Zij zweeg om naar Gods woord te luisteren. Zij had enkel God nodig. Van bij het begin was het jonge meisje in Israël beschouwd als een deel van “Jahweh’s rest” die de Schrift kende.
De stilte van Maria deelt vrede mee; zij is het tegengestelde van woordenvloed. Maria deelt haar nederigheid tegenover God mede. Zij verwelkomt Gods wijsheid. Haar nederigheid is het tegenovergestelde van onvruchtbare schuwheid.

MARIA’S STILTE IS ZICH PRIJSGEVEN
Maria’s stilte, terwijl zij luistert, bracht haar tot een antwoord aan de Engel; zij gaf haar woord dat geboren werd in de stilte van haar aanwezigheid bij God. “Ik ben de dienstmaagd van de Heer; mij geschiede naar uw woord” (Lc. 1: 38) Omdat zij Gods wil wou kennen en volbrengen vroeg zij : “Hoe kan dit geschieden?” (Lc. 1, 34-38)
Bij een andere gelegenheid toen zij had bemerkt dat er niet voldoende wijn was, zegde zij tot de bedienden: “Doe alles wat Hij u zeggen zal”. (Jo. 2:1-12) In de bovenzaal bleef zij niet alleen maar zij verbleef er met de Apostelen en wachtte op de Geest van Leven...
Maria, moeder van Jezus, zocht hem in stilte met Jozef, zonder ophouden. Zij zocht Christus. Zij droeg zorg voor zijn leven, gaf Hem het leven. Zonder Jezus was er geen leven voor haar: “Mijn kind, waarom hebt ge ons dit aangedaan?” (Lc. 2:41-52)
Door haar stilte en beschouwing, leert Maria ons hoe we Jezus kunnen vinden in onszelf en in anderen.


MARIA’S STILTE IS GETROUWHEID
Maria’s stilte is niet noodlottig maar getrouw. Wat er ook gebeurt, Maria is zwijgzaam en trouw aan God.
Het meest treffende voorbeeld is dat van Maria die haar Zoon vergezelt op weg naar Kalvarië. De film “Jezus van Nazareth” of “De Passie van Christus” tonen ons duidelijk hoe Maria Jezus vergezelt in stilte.
De blik van Maria ontmoette die van Jezus, zonder een enkel woord; Maria bleef zwijgen ook aan de voet van het kruis waar zij stond naast Johannes. Jezus vertrouwde de een aan de ander toe, als moeder en zoon. Door Johannes vertrouwde Jezus ons toe aan Maria en zij verwelkomde ons in trouwe stilte: “Zoon, ziedaar uw moeder” (Jo.19:25-27)
Na Jezus’ dood ontving Maria zijn lichaam in trouwe stilte.
MARIA’S STILTE LEIDT TOT HET MAGNIFICAT
Na de Boodschap, toen Maria vernam hoe het stond met haar nicht Elizabeth, reisde zij af, zonder enig commentaar, om haar te bezoeken. Zij beëindigde haar bezoek met het Magnificat; zij jubelde vol vreugde: “Alle geslachten zullen mij zalig prijzen...” (Lc. 1:48). Echte lofprijzing, echte vreugde komt door liefde.
Iemand die bemint is gelukkig. Sommige mensen menen dat zij iemand zijn als zij tot anderen kunnen spreken. Maria is gelukkig omdat zij vol liefde is en naar de anderen kan toegaan.
Heel ons leven kan een Magnificat worden als wij, zoals Maria, ons naar de anderen richten en van hen houden.
Maria’s stilte is niet onvruchtbaar, ze is:
Een stilte van aanwezigheid Een stilte van dialoog en gemeenschap Een stilte van trouw Een stilte van toewijding Een stilte van Magnificat.

dutch virgin

April 2014

Om Jezus te kennen, moeten wij Hem volgen (Radio Vatikaan via CNUA)

Wij leren Jezus beter kennen door Hem te volgen dan door Hem te bestuderen. Dat was onlangs de boodschap van Paus Franciscus in zijn homilie tijdens de Mis in Casa Santa Marta. Elke dag, zo zei hij, vraagt Christus “wie” Hij is voor ons, maar wij kunnen enkel antwoorden als wij leven als zijn leerlingen. Door te leven als zijn leerling kan een Christen echt weten wie Jezus is voor hem – een volgen in de voetstappen van de Meester, waarin heldere getuigenis en zelfs verraad, vallen en nieuwe impulsen elkaar afwisselen.
Paus Franciscus nam het voorbeeld van Petrus, die in het Evangelie van de dag tegelijk als “moedige” getuige wordt vermeld – die op de vraag van Jezus “ Wie zegt gij dat Ik ben? antwoordde “Gij zijt de Christus” – en dadelijk erna, als een tegenstander die meent dat hij Jezus moet berispen omdat Hij juist had aangekondigd dat Hij zou moeten lijden en sterven en dan verrijzen.
“Jezus” zo zegt de Paus “wendt zich dikwijls tot ons en vraagt :Maar wie ben Ik voor jou?” Wat wij hebben geleerd en gestudeerd blijkt niet voldoende te zijn om te antwoorden. Om Jezus te kennen is het nodig de stappen te nemen die Petreus deed. Na zijn vernedering, trok Petrus verder met Jezus, zag de wonderen die Hij verrichtte en zijn macht.
Maar, op een gegeven moment verloochende Petrus Jezus , hij verraadde Hem en leerde het moeilijkste – meer dan kennis, wijsheid – wat tranen en wenen is. Petrus vraagt Jezus om vergiffenis, zo vervolgt de Paus en toch, na de verrijzenis vraagt Jezus hem op het strand van Tiberius drie maal :” Hebt ge mij lief?”
Waarschijnlijk, zegde de Paus, weende Petrus toen hij zijn onvoorwaardelijke liefde voor zijn Meester bevestigde en was hij beschaamd bij de herinnering aan zijn drievoudige verloochening.
De eerste vraag aan Petrus - “Wie ben Ik voor jou?” – kunnen wij maar begrijpen langs een weg van genade en zonde, de weg van een leerling. Jezus zegde niet tot Petrus en de apostelen “Ken Mij”. Hij zegde “Volg Mij!” En dit volgen van Jezus leert ons Hem kennen, Hem volgen met onze sterkte en met onze zonden, maar altijd Hem volgen. Het is geen studie van dingen die nodig is, maar een leven als leerling. Het vraagt “een dagelijkse ontmoeting met de Heer, elke dag opnieuw, met onze overwinningen en onze zwakheden.”
Maar, voegde de Paus eraan toe, het is “een weg die we niet zelf kunnen banen”. De hulp van de Heilige Geest is noodzakelijk. “Jezus kennen is een gave van de Vader; Hij doet ons Jezus kennen. Het is een werk van de Heilige Geest, die zeer werkzaam is. Hij is niet iemand van een vakvereniging – Hij is een grote Werker en
page1image24312
Hij is altijd werkzaam in ons. Hij verklaart het mysterie van Jezus en leert ons Jezus aanvoelen. Als wij kijken naar Jezus, Petrus, de Apostelen, horen wij in ons hart de vraag: “Wie ben Ik voor jou?” Vragen wij aan de Vader, als volgelingen van Jezus, ons de kennis van Christus te geven in de Heilige Geest en dat Hij ons het mysterie zou verklaren.
John Maxwell schrijft in zijn boek “ Partners in Prayer” ( Partners in gebed) “In de zomer van 1876 vernietigden sprinkhanen bijna de hele oogst in Minnesota. In de lente van 1877 waren de boeren zeer bekommerd. Zij meenden dat de bedroevende plaag weer zou toeslaan en de rijke graanoogst vernietigen, waardoor duizenden mensen zouden worden getroffen.
De toestand was zo ernstig dat de Gouverneur John S. Pillsbury 26 april een dag van gebed en vasten uitriep. Hij spoorde elke man, vrouw en kind aan God te vragen die verschrikkelijke gesel af te wenden. Op die dag waren alle scholen, winkels, magazijnen en bureaus gesloten. Er ging een eerbiedige stilte over heel de staat. De volgende dag begon mooi en helder.
De temperatuur steeg tot het peil van zomerhitte, zeer ongewoon voor april. De Inwoners van Minnesota ontdekten vol afgrijzen miljoenen larven van de sprinkhaan die poogden tot leven te komen. Drie dagen lang hield de ongewone warmte aan en de larven kamen uit. Het scheen dat het niet lang zou duren vóór zij begonnen de tarweoogst te eten en te vernietigen.
Op de vierde dag echter, daalde de temperatuur plots en er was nachtvorst over heel de staat. Resultaat: de dood van al die kruipende kwelgeesten. Alsof vergif of vuur was gebruikt. Deze dag staat in de geschiedenis van Minnesota als de dag dat God de gebeden van het volk verhoorde. Dit is een gruwelijk verhaal.”
Als wij open zijn voor de genade – neemt God het initiatief en is Hij er voor ons. Wij moeten er zijn en luisteren. Elke persoon zal op een andere wijze zich openstellen. Persoonlijk moet ik alle uitwendige stimulansen uitschakelen – stil worden en mij concentreren. Ik moet alleen zijn en ongestoord. Ik hou van de stilte.
Er zijn verschillende methodes: de hulp van de Heilige Geest vragen, biddend de Schrift lezen, het Jezusgebed herhalen, aandacht hebben voor onze ademhaling. Het is niet een zelfzuchtig gebed. Wij treden uit onze innerlijke ruimte vol liefde, bereid om naar anderen te gaan met een telefoontje of een bezoek, een verontschuldiging of een gebed. Hebben wij onze innerlijke ruimte gevonden? Welke stappen zetten wij om daar te geraken? God wacht altijd.

March 2014

VERENIGD IN CHRISTUS Waardering voor de diversiteit van de vrouwelijke spiritualiteit

Door Diana L. Hayes
Onze wereld is meer en meer verschillend met betrekking tot begrip, ideeën en geloof. In wat kan genoemd worden de globale herziening, hebben landen die ooit gekoloniseerd werden door het Westen, hun eigen weg bepaald. Tegelijk met deze stroming, hebben vrouwen en kleurlingen zichzelf onderscheiden en, in vele opzichten, hebben zij voordeel gehad van het verschijnen van een meer geglobaliseerde wereld waarin mensen aangemoedigd worden deel te nemen.
Deze globale verschuiving heeft ook de geestelijke sfeer beïnvloed. In het licht van de oproep van het Tweede Vaticaans Concilie om de “tekenen van de tijd” te herkennen en eraan te beantwoorden, heeft de katholieke Kerk gereageerd op de verschuivingen in deze materie. Historisch werd de traditie van godsdienstige praktijken gezien in de context van religies en specifieke groepen binnen deze religies. Dus, in de christenheid en bijzonder in het Rooms Katholiek geloof, zijn er verschillen tussen actieve en contemplatieve praktijken, zowel als in de levensstaat en roeping.
Tegenwoordig zijn deze categorieën minder vast omlijnd zoals spirituele zoekers, vooral vrouwen en kleurlingen, die ontwikkelen en praktijk en begrip bevorderen, eigen aan hun cultuur en ervaringen. Dit gebeurt als erkenning van het feit dat alle spiritualiteit eigen is aan de cultuur van tijd en plaats. De dominante culturen van het verleden zijn nog steeds levend en gewaardeerd, maar de meeste mensen verlangen nu een spiritualiteit die hen persoonlijk aanspreekt zowel als individu als in de gemeenschap, en die hen toelaat hun geloof opnieuw te interpreteren en hun geloof te zien als bron van geestelijk leven.
Tegenwoordig zijn er veel definities van spiritualiteit zowel in als buiten de kerk, die aantonen welke verscheidenheid er groeit. Joann Wolski Conn zegt dat voor sommigen “spiritualiteit verwijst naar levenservaring die kracht vindt in de wens zichzelf te boven te gaan in liefde, in zich vrij te verbinden tot goedheid en waarheid zonder enige betrekking tot het goddelijke of het heilige. Voor anderen beduidt het een wens, actief gemaakt door het Heilig Mysterie, zoals verstaan in een persoonlijk religieus geloof”.

Diana L. Hayes is professor emeritus in theologie aan de Georgetown Universiteit in Wshington D.C.

Onder de bijzonderste hedendaagse religieuze spiritualiteit is deze van vrouwen van alle rassen en ethnische oorsprong. Dit gevoelen van spiritualiteit is tegelijk individueel en gemeenschappelijk; het is diep geworteld in het leven van de vrouwen maar verschilt van cultuur tot cultuur. Hedendaagse vrouwelijke spiritualiteit verschilt in hoge mate van wat historisch erdoor verstaan werd , die algemeen door mannen werd omschreven als passief, emotioneel en aangekweekt. Heden kan men niet spreken van een vrouwelijke spiritualiteit als zodanig.
Deze spiritualiteit verschilt zoals vrouwen verschillen, maar zij hebben ook gemeenschappelijke punten die door vrouwen in de Katholieke Kerk kunnen uitgebouwd worden tot geestelijke solidariteit, ook met mannen. Deze spiritualiteit kan op verschillende wijzen gesteund worden. Vrouwen, afzonderlijk of in groep, hebben zelfkennis verworven en hebben geleerd te onderscheiden in welke relatie zij staan tot God, die man en vrouw heeft gemaakt naar zijn eigen beeld.
Vrouwen hebben een theologie gezocht en opgebouwd, die hen bevestigt en hen daartoe in staat stelt. Deze theologie is ontstaan doordat vrouwen terug keken naar hun eigen geschiedenis en zij ontdekten wat hen in staat stelt, bevrijdt, steunt en versterkt. De vrouwen kijken met een bijzondere aandacht naar deze poging als zij de Heilige Schrift, geschiedenis en kerktraditie, vanuit hun bijzonder perspectief om nieuw begrip voor het katholiek geloof te ontwikkelen binnen de context van dat geloof bezien. Bezig met zichzelf en God te verstaan, scheppen de vrouwen nieuwe structuren in de kerk en de samenleving die een kritiek zijn op of in tegenstelling met steeds voortdurend racisme, sexisme, klassenhaat, vreemdelingenhaat en andere zondige structuren die vervreemden, verdrukken en de mensheid vernietigen.
De vruchten van deze inspanningen kan men waarnemen in de Vrouwenspiritualiteit die gebaseerd is op een theologie van, door en voor vrouwen van Afrikaanse afkomst, die kritiek ontwikkeld hebben op de kerk en de samenleving wat betreft ras, klasse en geslacht en hun menigvuldige invloeden op zwarte vrouwen.
Latina feminist/mujerista spiritualiteit focust eveneens op ras, klas en geslacht, bijzonder bij Latinas. Aziatisch-Amerikaanse spriritualiteit en deze van oorspronkelijke Amerikaansen zijn ook geëvolueerd. Al deze spiritualiteiten zijn zelf-bepalend, geworteld in het katholieke geloof (alhoewel er ook protestantse vertakkingen zijn) en bevrijdend voor allen. De focus van deze spiritualiteiten variëren naargelang de betrokken vrouwen hun tradities en hun eigen cultuur herstellen; als zij voor de eerste keer hun verhalen, liederen, gebeden, muziek en rituelen van hun volk voorstellen, delen zij ook gemeenschappelijke punten. Zij tonen aan dat vrouwen dikwijls de echte dragers zijn van hun culturen, delen mee datgene wat bevestigend en bevrijdend is in elk ervan.
Vrouwen van elke cultuur, zowel als mannen, kunnen veel leren uit deze spiritualiteiten die zich nog verder ontwikkelen. Noch zij, noch hun theologie zijn tegenstrijdig; deze spiritualiteiten, in hun kritiek op kerk en samenleving en hun rol in de verdrukking van vrouwen en kleurlingen in de loop van de geschiedenis, zijn er niet op uit de menselijkheid of de waarheid te verdrukken of de waarde van de ondervinding van anderen te ontkennen.
Als vrouwen van elk ras en elke natie verder samenwerken of afzonderlijk, om zichzelf terug te vinden en opnieuw te noemen, zal de kerk als geheel baat vinden bij hun inzichten en deelname. Diversiteit is een gave aan de kerk als wij erkennen dat iedereen eigen belevenissen kan onderscheiden en delen, en wel te verstaan, de diversiteit moet verwelkomd worden. Het is onze verantwoordelijkheid onze spiritualiteit in onze kerk individueel en gemeenschappelijk te verwerken.
Voor de leden van de Katholieke Kerk is er veel dat vrouwen met verschillende achtergrond en afkomst verenigt; maar als we overeenkomsteen delen, dan is het belangrijk onze verschillen te erkennen en te bevestigen. Het is bijzonder kritiek dat wij geen beslag leggen op andermans verhaal, tradities of rituelen als waren ze van ons, maar in de plaats vlijtig werken om onze verhalen bekend te maken, te delen wat wij hebben geleerd en te luisteren naar de anderen. Op deze wijze zullen wij allen, mannen en vrouwen, geëngageerd zijn in de bevrijdende zending van Jezus Christus.

February 2014

De Weerspiegelende Blik
Pater Richard Rohr, OFM

Contemplatie, zoals Thomas Keating zegt, is de goddelijke therapie. Wij kennen God en wij kennen onszelf door het inwendig gebed en niet alleen door het geloof in een leer of door te leven binnen kerkelijke structuren.
Gods manier van handelen met ons wordt onze wijze van handelen met het leven en met andere mensen. Wij beminnen uiteindelijk anderen, heel eenvoudig, wanneer we God toelaten ons te beminnen; zo wordt een liefdevolle wereld geschapen.
Jezus zegde: “Ik zal jullie niet als wezen achterlaten” ( Jo. 14:18 ). Geloven is erop betrouwen dat een wezenlijke eenheid bestaat tussen ons en God. Contemplatie is het beleven van deze eenheid.
Aangepast uit True Self / False Self (CD)
Hoe moet ik contemplatie beschouwen op dit ogenblik in mijn leven? Welke vruchten van contemplatie zie ik in mijn dagelijks leven?
Wat kan ik elke dag doen om mijn beleving en begrip van contemplatieve spiritualiteit te verdiepen?

November 2013

Hebt een uitdagende Kerstmis ! Groen te Midden van de dorre vlakte.

De Cherokees hebben een kort scheppingsverhaal. Dit verhaal wordt genoemd, “Waarom zijn sommige bomen altijdgroen“.
Wanneer de planten en de bomen pas gemaakt waren gaf het Grote Mysterie een gift aan elke soort. Maar eerst schreef hij een wedstrijd uit om uit te maken welke gift het meest bruikbaar zou zijn.
“Ik wil dat jullie wakker blijven en over de aarde blijft kijken gedurende zeven nachten,”zei het Grote Mysterie tot hen.
De jonge bomen en planten waren erg opgewonden omdat hen zulk een belangrijke opdracht werd toevertrouwd dat ze het de eerste nacht moeilijk vonden om niet wakker te blijven. De volgende nacht echter was het niet zo gemakkelijk, en juist voor de dageraad vielen er enkele in slaap. In de derde nacht fluisterden de bomen en planten tegen zichzelf om niet neer te vallen, maar dat was teveel voor sommigen van hen. In de vierde nacht vielen er zelfs nog meer in slaap.
Tegen dat de zevende nacht aanbrak waren het alleen de ceders, de pijbomen, de sparren, de dennen, de zilversparren, de hulst en de laurier die nog wakker waren.
“Wat een wondervolle uithouding hebben jullie! riep het Grote Mysterie uit. “Jullie zullen de gift ontvangen om voor altijd groen te blijven. Jullie zullen de bewakers van het woud zijn. Zelfs in de schijnbaar dode winter zullen jullie broeders en zusters, schepselen, bescherming voor het leven vinden in jullie takken.”
Sindsdien verliezen alle andere bomen en planten hun bladeren en slapen de ganse winter, terwijl de altijd-groene bomen wakker blijven.
Dit verhaal gebruikt het symbool van licht en donker niet. Het spreekt van “groen te midden van de dorre vlakte’ en verbindt het groene met de mogelijkheid om wakker te blijven. “Wakker blijven” is de standaard code in de spirituele literatuur. Het betekent bewust blijven van onze levengevende verbondenheid met de goddelijke realiteit zelfs wanneer innerlijke en uiterlijke krachten tegen elkaar strijden. Zoals het licht en het donker ons aan deze waarheid herinnert, zo doen de groen-gebleven bomen het in het bladerloze woud.
Leven te midden van de verwerping.
De meeste Christelijke symbolen voor Kerstmis gebruiken ook contrasten om de onkwetsbaarheid van onze innerlijke transcendente relatie tot God te benadrukken. “ Zij baart haar eerst-geboren zoon en wikkelt hem in doeken en legt hem in een kribbe, omdat er geen plaats was voor hen in de herberg” (Lukas 2:7). In een korte symbolische zin schets Lukas het contrast van leven te midden van verworpen zijn. Jezus is gewikkeld in doeken, het teken dat hij een bemind kind is. Hij werd in een kribbe gelegd, een voedingsbak, symbool dat hij bedoeld is om voedsel te zijn voor de wereld. Deze twee symbolen verbinden zich om de realiteit van de zichzelf gevende liefde aan te tonen, de essentie van God en de identiteit en missie van allen die met Godverbonden zijn. Ja, deze liefde is omringd met verworpenheid. Er is geen plaats in de herberg voor hem. Deze uitsluiting bij zijn geboorte is een voorbode van zijn uit-sluiting door de religieuze en politieke elite van zijn tijd. Jezus zal niet aanvaard worden. Hij zal hevige tegenstand ondervinden en eventueel ter dood gebracht worden. Ja, deze passage van het Evangelie getuigt: deze verworpenheid zal de waarheid van wie hij is niet ondergraven. Hij is God’s geliefde zoon, met de opdracht om aan de mensen goddelijk leven te brengen. Deze waarheid is zeer klaar in het eerste moment van de verwerping – zijn dood aan het kruis. De volgende gebeurtenissen, dit “leven vóór hem” zijn toespelingen zoals in de onderling verbonden symbolen van de luiers, kribbe, en geen plaats in de herberg. Deze symbolen bevatten de waarheid over het beminde kind dat nog steeds vrede uitdraagt in een wereld van verworpenheid.
Een uitdagende Kerstmis
De waarheid van Kerstmis verschijnt in denkbeeldige contrasten. Misschien is de beste weg om deze contrasten te zien in termen van innerlijke en uiterlijke realiteiten. Het geeft niet hoe streng de buitenwereld is – donker, dor, verworpenheid, het kan het licht niet doven, noch het groene doen verwelken, of de liefde verbreken. Hoewel we daar niet altijd over nadenken is er een gespannen zijn naar Kerstmis, een in–uw gezicht houding. Chesterton zegt het eenvoudig maar juist:”Een religie die de wereld uitdaagt zou een feest moeten hebben dat het weder uitdaagt.”
Als ik ooit terugkeer naar de gewoonte Kerstkaarten te schrijven, zal er op de buitenkant een prent staan of een licht dat schijnt in de duisternis, of een altijd-groene boom in het midden van een dor bos, of een lachend kind in een bouwvallige stal. Binnenin, zal de doodgewone groet zeker zijn: ” Hebt een uitdagende Kerstmis !”
Natuurlijk, wil ik niet echt dat mensen een uitdagende Kerstmis hebben. Ik wens hen een harmonieus Kerstfeest toe. Ik zou verlangen dat de innerlijke en uiterlijke wereld in harmonie is. Licht aan de binnenkant en aan de buitenkant, groen binnen en buiten, liefde binnenkant en buitenkant. In andere woorden,: Ik wens de mensen de volle vrede van Christus – voldoende gezondheid, voldoende geld, voldoende relaties en een voldoende goede stal, een geweldloze samenleving en wereld.
Maar dat is niet altijd wat we krijgen. Kerstmis komt en vindt onze gezondheid hachelijk, ons werk, onze loopbaan of onze roeping onder stress; onze financies zeer slecht; onze relaties zijn zonodig te herstellen of te verbeteren, onze gemeenschappen en onze wereld lichtelijk krankzinnig. Hoe kunnen we zo Kerstmis vieren ? Is het enig realistisch antwoord hier niet angst en duisternis ?
Maar als de buitenwereld donker is, kaalheid en verworpenheid, dan is Kerstmis een les om een antwoord te bieden aan het innerlijke licht, groen, en liefde. Sinds de innerlijke wereld geworteld is in de transcendente liefde, is hij krachtiger dan de aanval die opduikt uit onze eindigheid en zinvolheid “Ik heb gezegd dat ge vrede vindt in mij. In de wereld hebt ge moeilijkheden, maar heb moed, Ik heb de wereld overwonnen” (Joannes 16:33). Wanneer de stemming van Kerstmis gebaseerd is op het Evangelie van Johannes, verwekt het in ons een aangename uitdaging tegen de bekommernissen, het leed en het kwaad van de wereld. Aangename uitdagingen staan niet in de standaardlijst van de Christelijke deugden, maar het is het Kerstgeschenk dat we allen nodig moeten openmaken gedurende een of andere december. Cherokees have a short creation story. The story is called, “Why Some Trees Are Evergreen.”
When the plants and the trees were first made the Great Mystery gave a gift to each species. But first he set up a contest to determine which gift would be most useful to whom.
“I want you to stay awake and keep watch over the earth for seven nights,” the Great Mystery told them.
The young trees and plants were so excited to be trusted with such an important job that the first night they would have found it difficult not to stay awake. However, the second night was not so easy, and just before dawn a few fell asleep. On the third night the trees and the plants whispered among themselves in the wind trying to keep from dropping off, but it was too much work for some of them. Even more fell asleep on the fourth night.
By the time the seventh night came the only trees and plants still awake were the cedar, the pine, the spruce, the fir, the holly and the laurel.
“What wonderful endurance you have!” exclaimed the Great Mystery. “You shall be given the gift of remaining green forever. You will be the guardians of the forest. Even in the seeming dead of winter your brother and sister creatures will find life protected in your branches.”
Ever since then all the other trees and plants lose their leaves and sleep all winter, while the evergreens stay awake.
This tale does not use the symbols of light and darkness. It talks about greenness in the midst of barrenness and associates this greenness with the ability to stay awake. “Staying awake” is standard code in spiritual literature. It means remaining aware of our life giving connection to divine reality even when inner and outer forces militate against it. Just as the light in the darkness reminds us of this truth, so does the green-leafed tree in the leafless forest.
Love in the Midst of Rejection
The major Christian symbols of Christmas also use contrast to emphasize the invulnerability of our inner transcendent relationship to God. “She gave birth to her first-born son and wrapped him in swaddling clothes and laid him in a manger, because there was no room for them at the inn” (Luke 2:7). In one densely symbolic sentence, Luke brings out the contrast of love in the midst of rejection. Jesus is wrapped in swaddling clothes, a symbol that he is a loved child. He is laid in a manger, a feeding trough, a symbol that he is meant to be food for the world. These two symbols combine to point to the reality of self-giving love, the essence of God and the identity and mission of all those connected to God.
Yet this love is surrounded by rejection. There is no room for him at the inn. This exclusion at his birth is a harbinger of his exclusion by the religious and political elite of his time. Jesus will not be accepted. He will meet with violent opposition and eventually be put to death. Yet, as the whole gospel testifies, this rejection will not undercut the truth of who he is. He is the beloved Son of God on a mission of communicating divine life to people. This truth is seen most clearly in the premier moment of violent rejection—his death on the cross. These future events, this “life ahead of him,” are hinted at in the interconnected symbols of swaddling clothes, manger, and no room in the inn. These symbols capture the truth of a loved child who continues to extend love in a world of
rejection.
A Defiant Christmas
The truth of Christmas emerges in imaginative contrasts. Perhaps the best way to view these contrasts is in terms of inner and outer realities. No matter how severe the outer world is—darkness, barrenness, rejection—it cannot snuff out the light, wither the greenness, or destroy the love. Although we do not always reflect on it, there is an edge to Christmas, an in-your-face attitude. Chesterton put it simply and well: “A religion that defies the world should have a feast that defies the weather.”
If I ever return to the custom of sending Christmas cards, the cover will be a picture of a light shining in the darkness or an evergreen in the midst of a barren forest or a laughing child in a ramshackle stable. Inside, the greeting will be straightforward: “Have a defiant Christmas!”
Of course, I really do not want people to have a defiant Christmas. I want them to have a harmonious Christmas. I want the inner and outer world to be in sync. Light inside and out, greenness inside and out, love inside and out. In other words, I wish people the full peace of Christmas—good enough health, good enough finances, good enough relationships, and a good enough, stable, non-violent society and world.
But that is not what we always get. Christmas arrives to find our health precarious; our careers, jobs, or vocations under stress; our finances dipping badly; our relationships in need of repair; our society and world slightly insane. How can we celebrate Christmas in situations like these? Isn’t the only realistic response anxiety and gloom?
But when the outer world is darkness, barrenness and rejection, Christmas is a lesson in bringing forth and responding to the inner world of light, greenness, and love. Since this inner world is rooted in a transcendent love, it is more powerful than all the attacks that emerge out of both our finitude and sinfulness. “I have said this that you might have peace in me. In the world you have tribulations, but cheer up, I have overcome the world” (John 16:33). Christmas cheer, when it is modeled on this passage from the Gospel of John, engenders in us a gentle defiance toward the tribulations of the world. Gentle defiance is not on the standard list of Christian virtues, but it is the Christmas gift that we all need to unwrap during one December or another.

October 2013

Contemplatie: Onszelf vinden, God vinden

Als 'geluk' ons ontgaat – zoals het uiteindelijk altijd zal gebeuren - hebben wij de uitnodiging om onze geprogrammeerde reacties te bestuderen en onze macht uit te oefenen om opnieuw te kiezen. Door overdrijving, verwarring en vervorming, hebben we onze politiek, onze kerk en onze families laten vallen uit hun emotionele balans. We kunnen leren om onze reactieve antwoorden te genezen door te zoeken naar "emotionele soberheid," dat is echt de taak die we contemplatie noemen.

Bill Wilson, een van de stichters van het twaalfstappenprogramma van de Anonieme Alkolisten, zei dat genezing niet verzekerd was tot de verslaafde "emotionele soberheid" bereikte. Op vele manieren zei hij hetzelfde als de mystiek erkende – waarachtige spiritualiteit moet ons brengen tot een totale "herverbinden" van zowel ons bewust leven als onze onbewuste programmatie. Dit zal niet enkel ons uiterlijk gedrag veranderen, maar ook de innerlijke emoties en antwoorden, ons volledig model van nadenken.

Contemplatie heeft niet eerst en vooral te maken met religieus te zijn, of introvert of vroom – het gaat allemaal over emotioneel en geestelijk eerlijk te zijn! Contemplatie is een alternatief bewustzijn dat weigert om zich te identificeren met of te voeden wat slechts een voorbijgaande show is. Het is de absolute tegenstelling van verslaving, consumentisme of enige egobewustzijn.

Egobewustzijn is hetgene waarmee we normaal gezien werken, tot wanneer er ons verteld wordt dat er iets anders is! Elke cultuur leert egobewustzijn aan op verschillende manieren. Op dat niveau heeft het alles te maken met mijzelf, mijn voorkeuren, mijn keuzes, mijn noden, mijn verlangens en mijzelf en mijn groep als het centrale referentiepunt. Het was de taak van de religie om ons iets te vertellen over een ander soort van software en het originele woord daarvoor was eenvoudigweg gebed. Maar zelfs het concept en de praktijk van het gebed werden de gevangenen van de vraatzuchtige noden van het ego. Zelfs het gebed werd een weg om God ertoe te brengen om te doen wat we wilden.
Dus gebruiken we het woord contemplatie opdat mensen zouden weten dat we praten over een volledig verschillend operatiesysteem, verschillend software waarbij het private zelf niet in het centrum van de aandacht en interpretatie ligt. Dit is het "zaad" waarvan Jezus zegt dat het moet sterven "of het zal enkel een korrel zaad blijven." Maar als het sterft, "brengt het veel vruchten voort" (Jn 12:24). Volwassen en contemplatieve religie heeft altijd geweten dat we een
volledig nieuw werksysteem nodig hebben, dat Paulus noemt "de geest van Christus" (1 Cor. 2:16) of een "geestelijke revolutie van de geest" (Ef. 4:23).

Slechts met deze nieuwe geest kunnen we ook een nieuw hart en een nieuwe emotionele reactie op het moment ontwikkelen. Wanneer het niet allemaal over mij gaat, kan ik zien vanuit een veel diepere en bredere set van de ogen. Met de tijd worden onze reacties veel minder onwillekeurig, voorspelbaar en egocentrisch. Enkel contemplatief gebed raakt het diepe onbewuste, waar al onze echte pijn, motivaties en diepste visioenen liggen. Zonder dat hebben we wat nog erger is - religieuze egobewustzijn, dat nog meer defensief en offensief is dan gebruikelijk! Nu heeft het God aan zijn zijde en is het zeker wat Jezus bedoelt met de onvergeeflijke 'zonde tegen de Heilige Geest’. Het kan niet worden vergeven, want dit kleine zelf zou nooit denken dat het vergeving nodig heeft. Het is zelfgenoegzaam en zelfvoldaan.
We moeten deze nieuwe geest leren kennen en oefenen. Indien we dit niet doen, komen we nooit aan echte verandering toe, geen waarachtige ontmoeting met onszelf, met God of met iemand anders. Zoek je eigen praktijk en leer een nieuwe geest. Contemplatie is eigenlijk de verandering die alles verandert.
Dit artikel werd aangepast naar "The Change that Changes Everything," door © Fr. Richard Rohr, OFM, in de uitgave van oktober 2011 van The Drumbeat. Gebruikt met toelating van Het Centrum voor Actie en Contemplatie.